Een kind is overleden op een vreselijke manier en iedereen vraagt zich af hoe dat heeft kunnen gebeuren in Nederland. Denk aan het Maasmeisje Gessica in 2006 en baby Talysa in 2007. Recentelijk, een moeder die haar twee zoontjes vermoordde in Aalst. Ze woonden tot ongeveer een jaar geleden in Rotterdam.
Dat soort drama’s kunnen nooit volledig uitgesloten worden. Tegen gestoorde individuen is een samenleving nooit helemaal beschermd. Wel kan de politiek het beleid voor samenwerking tussen hulpverlenende organisaties optimaliseren. Één van de kernvragen is daarbij: wie weet wat wanneer?
Wanneer de kind- of gezinssituatie zo ernstig is dat een kind kan worden geschaad, moeten hulpverleners weten welke organisaties zich al met het gezin bezighouden. Er zijn talloze organisaties en andere partijen (denk aan school, deelgemeente, gemeentelijke diensten) die zich bezig kunnen houden rondom de zorg voor ‘risicojongeren’.
De VVD Rotterdam ziet veel in nauwe samenwerking, waarbij één instantie of persoon verantwoordelijk is voor de zorgcoördinatie rond een kind of een gezin. Het moet duidelijk zijn wie de regie heeft en verantwoordelijk is.
Rotterdam zet zich in voor een optimale jeugdgezondheidszorg. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk ik het vind dat we daar kritisch naar blijven kijken. Een goed voorbeeld van de ‘Rotterdamse aanpak’ is SISA: Stadsregionaal Instrument Sluitende Aanpak. SISA heeft als missie vroegtijdig signaleren en coördineren van een effectieve aanpak van de problemen van risicojongeren. Dit zal niet alle schrijnende situaties tegenhouden, maar zorgt in elk geval dat er zo goed mogelijk wordt samengewerkt.
Post new comment