‘Never waste a good crisis’. Waar, zoals in Rotterdam, de overhead XXL is, mag het allemaal best een onsje minder. Wat is er nu mooier voor een liberaal dat de overheidsuitgaven wel omlaag moeten? Zeker als je bij de coalitieonderhandelingen de rem op lastenverzwaring hebt weten te zetten.
Zeker het eerste half jaar was de crisis het feestje van de Rotterdamse VVD-fractie en een deel van het college. Het Rotterdams college had met aangekondigde bezuinigingen oplopend tot 255 miljoen per jaar een daad gesteld. Verder hing er in de raadzaal, maar ook op de ambtelijke jachtvelden, nog vooral de sfeer dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen.
Echter, vanaf eind vorig jaar begonnen in een snel tempo de tegenvallers zich opeen te stapelen. De grondexploitatie – een oude melkkoe – moet nu ineens met 200 miljoen aangevuld worden. Daar was nog een potje voor. Het volgende probleem haalde landelijke aandacht en kostte de kop van de verantwoordelijk wethouder: de controle over de uitgaven voor sociale zaken en werkgelegenheid was zoek. Zo ontstond wederom een grote tegenvaller (120 miljoen structureel). Tel daar allerlei klein leed bij op en een regering die in financiële zin niet smoorverliefd is op grote steden – en bovendien haar eigen tekort wil oplossen – en het plaatje is compleet. Dit jaar eet Rotterdam haar gehele weerstandsvermogen op en er zijn een vacature- en een uitgavenstop afgekondigd om in het lopend jaar niet meer water te maken. Failliet zijn we nog niet, want we hebben nog tafelzilver in de vorm van de haven en enkele kleinere belangen.
Paardenmiddel
Is de crisis nog wel zo’n kans nu? Die vraag stellen wij ons regelmatig op dit moment. Het klonk wel stoer vooraf, maar nu we in de storm zitten, zien we ook de nadelen. De uitgavenstop is een paardenmiddel en tast ook onze prioriteiten aan. We zien verslonzing in de buitenruimte optreden. De aankondigingen over minder geld voor veiligheid en de lobby van de autobeprijzers loopt ook maar door. Uiteraard wel mooie punten om je op te profileren als liberaal smaldeel, maar je wordt er tegelijkertijd niet warm van.
Wat afstand nemend moet je constateren dat we ons in Rotterdam in de verkeerde positie hebben laten zetten. Door te optimistisch te blijven, is er pas te laat echt gehandeld, waardoor we nu constant in de reactie zitten. Daar kun je de genoegens van een goede crisis niet plukken. En eerlijk is eerlijk: al waren wij als VVD’ers nog het meest wakkere deel van de raad, ook wij hadden niet de ernst in volle breedte door
Snoeihard
De kunst is het in komende maanden de controle op de uitgaven terug te krijgen, maar ons vooral ook de vraag te stellen waar de overheid voor staat. De huidige financiële opgave redden we niet met wat schaven. Dat vraagt om echte veranderingen. “De geluksmachine gaat uit”, stelde Rutte bij zijn aantreden. Voor Rotterdam is dat geen overtuiging, maar een snoeiharde constatering. En dat biedt kansen.
Post new comment