Maarten van de Donk

Fractievoorzitter en Lid van de Commissie Beleid, Veiligheid en Middelen

Omdat de Erasmus Universiteit de beste naam heeft voor de studie economie, beland ik in 1990 in Rotterdam. Vanuit een kamer op de Bergselaan verken ik de stad, het studentenwereldje en de collegebanken. Tegen de kerst is het duidelijk: een econoom schuilt niet in me. Wat ook duidelijk wordt: de kiem voor het Rotterdammerschap is gelegd. Een nieuwe studie (maatschappijgeschiedenis) wordt dan ook bewust in de Maasstad gekozen.

Twee jaar eerder zijn de eerste politieke stapjes gezet bij de JOVD Hart van Brabant. Als jongste kandidaat sta ik in 1990 op de gemeenteraadslijst voor de VVD in Waalwijk. De exacte beweegredenen om destijds op 18-jarige leeftijd actief te worden in liberale kring staan me niet meer zo voor de geest. Het komt achteraf vooral over als intuïtief en impulsief. Een kernwaarde als vrijheid staat me aan en past in een geest van een tiener die op zich zelf wilde gaan wonen maar ook in de tijdgeest van de val de Berlijnse Muur.

De eerste Rotterdamse jaren verlopen partijtechnisch betrekkelijk rustig. Vanaf ’91 ben ik wel lid van de steunfractie in deelgemeente Noord en later ook in wat commissies van de kamercentrale waaronder Inhoudelijke Discussie.  De VVD-zaken worden afgewisseld met studeren, lidmaatschappen van besturen (zoals van de Bewonersorganisatie Liskwartier en de Studentenvereniging voor Internationale Betrekkingen), werken in de horeca en de meer ontspannende kant van het studentenleven.

In de aanloop naar de verkiezingen van 1998 begint het te kriebelen. Graag wil ik de deelraad van Noord in. Inmiddels afgestudeerd en werkzaam voor een bedrijf dat computertoebehoren verkoopt ligt wel de vraag voor hoe politiek en werk met elkaar te combineren. De oplossing komt onverwacht: bedrijf ging op de fles, Van de Donk wordt lijsttrekker en vervolgens portefeuillehouder Welzijn en Financiën. Een mooie maar ook heftige tijd breekt aan. Je leert een stuk van de stad kennen als je broekzak en je mag werken aan verbetering van het gebied. De eerste periode vliegt voorbij en vol enthousiasme ga ik op voor een tweede ronde. Deze blijkt veel moeilijker: de moorden op Fortuin en Van Gogh zetten de relaties in de wijken op scherp. Grote bezuinigingen die leiden tot sluitingen van panden, ontslagen en boze bewoners. Tegelijkertijd ook een tijd waarin een Marokkaanse jongerenaanpak echt van de grond komt, Veilig Ondernemen in Noord begint en ik de kans krijg om mee te denken in het Platform Ontwikkeling Welzijn Rotterdam.

In 2004 beland mijn naam onverwacht hoog op de lijst voor de Europese verkiezingen. Samen met Jeannette Baljeu – de andere Rotterdamse kandidaat- wordt stad en land afgeschuimd. Alhoewel niet gekozen was een onvergetelijke tijd. Tevens het startschot om na te denken hoe mijn toekomst er na 2006 uit moet zien. Ik ga met politiek pensioen, zoveel is zeker. Uiteindelijk ga ik in op een aanbod van Seinpost Adviesbureau, een organisatie die zich bezighoudt met vraagstukken op het gebied van lokale economie, veiligheid en jeugd. Hier werk ik tot op heden en met veel plezier. Alhoewel in een andere rol (als projectleider of adviseur) kan ik zo mijn tanden zetten in de maatschappelijke problemen waar ik mij ook politiek voor heb ingezet. Als trainer bij de Haya van Somerenstichting en lid van de scoutingscommissie blijf ik betrokken bij de VVD. 

Als ik in 2009 gevraagd word om me kandidaat te stellen voor de Rotterdamse gemeenteraad, heb ik even bedenktijd nodig. Met een leuke baan, een gezin met twee jonge kinderen en allerlei leuke nevenfuncties (o.a. voorzitter van een gezondheidscentrum en bestuurslid van Theaterbedrijf Bonheur) is de agenda al redelijk goed gevuld. Daar staat tegenover dat de overige kandidaten die opgaan voor gemeenteraad een goed team lijken te zijn om het liberale geluid in Rotterdam mee te laten klinken. Uiteindelijk stem ik in en de ALV plaatst mij op een eervolle vijfde plek op de kandidatenlijst. Op de verkiezingsavond blijkt dat we net op 4 blijven steken. Ondanks dat, draai ik met de fractie mee omdat de kans groot lijkt dat de VVD een wethouder mag leveren. Het eindresultaat van de onderhandelingen is zoals bekend nog gunstiger: twee wethouders Jeannette Baljeu en Antoinette Laan. Laatstgenoemde was beoogd fractievoorzitter en dus komt deze positie vacant. De fractie draagt mij voor en zo ben ik sinds 27 mei in één klap raadslid en fractievoorzitter.

Als fractie willen we de komende jaren een liberaal stempel op de stad drukken. Dat betekent het laten horen een herkenbaar en realistisch geluid in de raadszaal maar vooral ook daarbuiten. Tevens gaat het om een goede invulling en uitvoering van het coalitieakkoord dat zoveel van de VVD-speerpunten bevat. Tenslotte betekent het open kanalen hebben met de VVD’ers in de deelgemeenten, relevante netwerken en natuurlijk individuele Rotterdamse bewoners en ondernemers. De fractie wil hier aan werken als een team met sterke en herkenbare woordvoerders op de diverse beleidsterreinen. Ik vind het een eer om hier als voorzitter mijn steentje aan bij te mogen dragen.